RECENZJA: „Dzień, w którym kredki wróciły do domu”

Wszyscy doskonale wiemy, jak łatwo gubią się kredki, ale czy ktoś z nas zastanawiał się co się wtedy z nimi dzieje? Nieodłożone do pudełka po skończonej pracy znikają w tajemniczych okolicznościach. Dodają kolorów tęczy, barwią zachodzące słońce (które czasem jest też zielone), sprawiają, że błękitu nieba nie da się odseparować od bezkresnego oceanu, w którym pływają wielkie niczym morskie potwory fioletowe ryby. Dziecięca wyobraźnia nie zna granic, a małe rączki przelewają na papier niesamowite wizje za pomocą kredek.

Zagubione, porzucone, oddzielone od swojego pudełka kredki Dominika postanowiły opowiedzieć swoją historię. Pewnego dnia chłopiec otrzymał od listonosza dziwną paczuszkę pełną kartek pocztowych nadanych przez jego kredki. Każda z nich w zabawny i błyskotliwy sposób przypomina Dominikowi o okolicznościach, w jakich została porzucona. Kasztanowa kredka zgubiła się dwa lata temu na kanapie, po czym usiadł na niej tata Dominika i gdyby nie pomoc spinacza, byłoby z nią krucho. Z kolei jasnoczerwona kredka została porzucona na wakacjach przy basenie i teraz usilnie próbuje dotrzeć do domu pieszo, zdając przy tym relacje z wyprawy dookoła świata. Jest jeszcze świecąca w ciemności kredka, która po halloween utknęła w piwnicy, niebieska zaplątana w skarpetkę i błagająca o pomoc gruba świecowa kredka dla małych dzieci.

Dominik po przeczytaniu wszystkich pocztowych kartek posmutniał, ale postanowił odnaleźć swoje kredki, a kiedy mu się to udało, zbudował dla nich z kartonów i tekturek fort, w którym każda, nawet najbardziej połamana czy stopiona kredka, mogła czuć się bezpiecznie jak w domu.

Książka z pomysłem i humorem, zaciekawi zarówno starszych jak i młodszych czytelników. Mimo, że kredki piszą do Dominika z lekkim wyrzutem, (przecież zostały porzucone) to nie sposób się nie roześmiać czytając ich pełne emocji wyznania. Całości dopełniają doskonale korespondujące z tekstem ilustracje.